Foto: Feikje Breimer

Does it feel the same?

Ach, Maggie van Rod Stewart. Natuurlijk zingt iedereen in de Remigiuskerk mee met Bert Heerink. De man die herinneringen zingen kan als geen ander. Hij werpt een kushandje in de lucht voor Harry Muskee na Window of my eyes. En ja sorry, het volgende nummer is van weer zo'n dode zanger verontschuldigt hij zich. Gitarist Kees speelt het eerste akkoord en daar komen de ogen van Jenny tot leven. En dan was er nog die groep voor gestudeerde mensen. Maar Bert wilde niet studeren.

Bert studeerde niet maar zong in de jaren tachtig Burning Heart met Vandenberg en zingt het vanavond weer. Mooier nog dan toen, toen iedereen nog jong was. 'Does it feel the same?' klinkt rauwer en dichter bij dan ooit. En eigenlijk is het antwoord dat het beter voelt. Bijna net goed als de herinnering aan de zomer van Julie July. En dan toch die band voor gestudeerde mensen. Bert noemt de groep Superramp, een grap van dertig jaar oud, maar Give a little bit klinkt als nieuw.

"Pow, pow, pow," vol overgave vallen de toehoorders in wanneer ze Peter Frampton tot leven wekken met Show me the way en gitarist Kees hen vraagt voor mondharp te spelen. Wat een geluk dat Bert nooit ging studeren. Wanneer Bert zijn handen hoog zwaait krijgt de avond een vleug heroïek van Bijbelse proporties. Er zijn er maar weinig die dode zangers tot leven kunnen wekken. Maar wonderen bestaan nog in Hengelo.

Meer berichten