Tramstation Baak, foto in bezit van Transit Oost Winterswijk
Tramstation Baak, foto in bezit van Transit Oost Winterswijk (Foto: Transit Oost-Winterswijk)

Opgepoetst verleden

Mijn erfenis bestaat uit zes zilveren theelepeltjes, het portret van mijn overgrootvader en een kast. Het is dat ik weet dat de lepeltjes van zilver zijn, ze zijn zelden gepoetst en helemaal zwart. Als ik mijn ogen dicht doe weet ik aan welke muur ze een halve eeuw geleden hingen. Toen glommen ze nog en van het lepeltje met het molentje draaiden de wieken echt. Niemand die dat nog weet. Een halve eeuw geleden reed er nog een tram van Zutphen tot Emmerich met een station in Baak. Wie herinnert zich dat nog?

Fred van der Mije en Werner Willemsen hebben station Baak nooit in het echt gezien, maar weten precies waar het heeft gestaan. De rails lag als een bijna vergeten erfenis in de schuur van Fred. Samen hebben ze de herinnering aan een bijna vergeten verleden opgepoetst. Verhalen aangehoord, verzamelaars bezocht en zwart-wit foto's verzameld. Op eentje zie je de tram voor het stationsgebouw. Een vrouw met een wit schort staat in de deuropening. Een tijdgenoot van mijn grootmoeder van de theelepeltjes.
De tram zou voorspoed naar de Achterhoek brengen. De bus bleek na vijftig jaar toch goedkoper, het prachtige stationsgebouw is gesloopt. Daar denk ik aan wanneer ik mijn zes lepeltjes poets. Mijn jongste dochter bewondert die met de molen. "De wieken draaien echt!" constateert ze verrast. Het verleden glans geven en laten zien aan wie de toekomst heeft. Wat soms voelt als een gepasseerd station blijkt verrassend waardevol.

Meer berichten