Dianne op pad als wijkverpleegkundige. "Meestal zijn we met de auto, het werkgebied is zo groot!" (foto: Feikje Breimer)
Dianne op pad als wijkverpleegkundige. "Meestal zijn we met de auto, het werkgebied is zo groot!" (foto: Feikje Breimer) (Foto: Feikje Breimer)

Wit of bruin water uit koffieapparaat

Feikje Breimer

Afscheid van wijkverpleging

"Op de terugweg van een feest bij Den Bremer kon ik gerust tegen mijn man zeggen dat we op de terugweg eerst nog even moesten stoppen bij een cliënt van mij. Er was geen zorgplan en geen avonddienst, je deed wat nodig was op het moment dat dat nodig was."

Hengelo- In weer en wind ging Dianne van Hussel (65) op pad als wijkverpleegkundige. Douchen, uit bed helpen of een oog druppelen. Bijna een halve eeuw was ze werkzaam in de zorg. Vorige week nam ze afscheid van haar laatste werkgever Sensire, waar ze 33 jaar in dienst was.

Po uitlenen

"Op het consultatiebureau in Baak waar ik als jonge moeder langs kwam konden ze hulp gebruiken. Voor ik het wist leende ik krukken uit, een po, hielp een moeder nog even de baby wegen en ging ik 's morgens op pad om mensen uit bed te helpen.
Ons werkgebied werd steeds groter, Hummelo en Keppel kwamen erbij en zo breidde dat uit. Er was nog geen navigatie en je had ook geen mobieltjes. Ik weet nog dat het op een donkere avond hevig sneeuwde en ik in het buitengebied bij Slangenburg iemands oog moest druppelen. Ik had een vegertje bij mij om de sneeuw van de straatnaambordjes te vegen om zo mijn weg te vinden."


Dianne verdwaalde nooit en kwam uiteindelijk altijd op de plek van bestemming al liep het wel eens totaal anders dan ze had gedacht. "Ooit viel ik in voor een collega die mij had uitgelegd dat ik door de koeienstal naar binnen moest gaan, de trap op en dan de dementerde oudere man die daar in bed lag aankleden. Het klopte precies; boven trof ik een oudere man aan in bed. Ik hielp hem in de kleren en ging met hem naar beneden. Daar zat zijn vrouw stomverbaasd aan de keukentafel. Wat ik kwam doen? Ik bleek bij de buren van mijn cliënt naar binnen te zijn gelopen. Daar heb ik later met mijn collega's wel om gelachen. Deze man is sindsdien trouwens ook onze cliënt geworden."

De collega's van Sensire treffen elkaar in hun kantoor aan de Ruurloseweg in Hengelo. Hier bespreken ze met elkaar hun werkzaamheden en vragen elkaar advies als er een bijzondere situatie is. Iedere wijkverpleegkundige gaat zelfstandig op pad. "Die zelfstandigheid is heerlijk. Verder geeft dit werk levensvreugde, zowel bij de cliënt als bij mijzelf. Het gaat om vertrouwen en je let op de signalen. Ziet iemand er moe of verdrietig uit? Kan iemand nog zelfstandig koffie zetten? Een oudere dame probeerde dat en vroeg of ik wilde kijken of er wit of bruin water uit het apparaat kwam. Een duidelijk signaal. Hoe zorg je er met familie en mantelzorgers voor dat iemand thuis kan sterven?
Ik heb voor de zorg geleerd, niet om uitgebreide administratie te moeten uitvoeren. Dat is met de huidige zorgplannen lastig. Het was heerlijk om met het team in Hengelo samen te werken, ik zal er aan moeten wennen dat dat nu voorbij is."

Meer berichten